Lissabon en omstreken even orienteren

Lissabon (Lisboa) is sinds 1255 de hoofdstad van Portugal, en het is een van de kleinste en meest sfeervolle hoofdsteden van Europa. De stad ligt op zeven heuvels aan de noordelijke oever van de monding van de Taag (Tejo) en is opwindend en multicultureel, dankzij de vele immigranten uit de voormalige Afrikaanse en Aziatische koloniën.

Een op de tien Portugezen woont in Lissabon, hetgeen zorgt voor een levendige, zuidelijke sfeer. Om een idee te krijgen van de lay-out van Lissabon is de beste manier om in de stad aan te komen via een van de veerponten over de rivier de Taag. Voor u ligt Praça do Comércio, het voormalige exercitie terrein en de symbolische toegangspoort van de stad. Verderop, achter een triomfboog, loopt de Rua Augusta door de Baixa (benedenstad), het centrum van de stad voor zaken en winkelen. Aan de ene kant ligt de Bairro Alto (bovenstad); aan de andere Alfama, bekroond door een Moors kasteel. Aan de andere kant van het water voorbij Ponte 25 de Abril blikt een reusachtig standbeeld van Christus vanaf de zuidelijke oever omlaag.

De huidige vorm van Lissabon is hoofdzakelijk het gevolg van het meest traumatische incident uit de geschiedenis van de stad, de aardbeving van 1755. Deze sloeg toe op Allerheiligen toen het grootste deel van de bevolking in de kerk was, en veroorzaakte een vloedgolf en honderden branden toen gebouwen vol brandende kaarsen instortten. Minstens 40.000 mensen kwamen om. De heropbouw van de Baixa in een rasterwerk was voornamelijk het werk van één man, de eerste minister Marquês de Pombal.

Twee gebouwen doorstonden de vernietiging, de manuelijnse toren en het klooster van Belém, geïnspireerd op de Ontdekkingsreizen  en gebouwd van de rijkdommen die Lissabon groot maakten – specerijen uit India en goud uit Brazilië.

In de afgelopen jaren heeft Lissabon een andere transformatie ondergaan, met nieuwe vrijetijdsvoorzieningen aan de havenkanten, de langste brug van Europa en subsidies van de Europese Unie voor nieuwe gevels. Misschien kijkt Lissabon nu weer naar de toekomst, in plaats van terug te verlangen naar een Gouden Eeuw.